سلام من قبلا بشدت شخصیت قربانی داشتم که بدلیل فیلمها و رمان‌هایی بود که خوانده بودم و تاثیر پذیری از پدرم و همیشه خودم رو جای آنهایی میگذاشتم و بدلیل گذشتها و صبوریهایی که در زندگی ام و ارتباط با دیگران کردم همیشه خودم رو مظلوم و قربانی میدانستم ولی خدا رو شکر با دوره های اقای باشنگ روی این شخصیتم کار کردم و اتفاقا خودم رو الان بسیار انسان شجاع و قوی میدانم،دومین شخصیتم مقایسه گر هست و همیشه خودم رو مقایسه میکنم و افسوس میخورم چرا وقتی موقعیت داشتم استفاده نکردم،پدر من همیشه در زندگی کوتاه میومد و ساده از مسایل میگذشت و خودش رو قربانی میدانست و همیشه از موقعیتهایی که داشته و نتونسته استفاده کنه برای ما میگفت و تاثیر پذیری من بیشتر از ایشون بوده و سومین شخصیت تایید طلبی هست که برام خیلی مهمه که در مورد من چی میگن و مادرم برای رضایت پدر و مادرش و ترس از اخلاق تند مادرشون همیشه بدون چون و چرا کارهاشون رو انجام میدادند و نه نمیگفتند و ما رو در بچگی در شرایط بسیار دشوار قرار میدادند و چهارمین شخصیت یادگیرنده هستم و در مقابل یادگیری اصلا موضع گیری ندارم اما بطور کامل شاید انتقادپذیر نباشم و وضعیت زندگی پدر و مادرم را اصلا قبول ندارم

درود و نور…
شخصیت نگران در بُعد رابطه با خودم و کارو پول وموفقیت که اولین بار در خانه ی پدری نصب شد و از درگیرشدن با کنکور شروع شد به دلیل حساسیت زیاد پدرم به قبولیم درگیر فکرهایی میشدم که هنوز اتفاق نیفتاده بود و همیشه نگران بودم قبول میشم یا نه درحالی که حمایت آنچنانی هم نمیشدم و هنوزم ذهنم دنبال مشکل زایی میگرده که فقط انرژی مو میگیره و درباره ی اتفاقی که هنوز نیامده سناریو میبافم.اماالان اصلاًحساسیت پدرم رو قبول ندارم چون اکثر کسانی که هم فامیل من بودند دکتر ومهندسی شدند وحتی الان هم همون جو رقابتی در درس وجودداره که جدیدا روی رتبه برتر شدن هم رقابت و تلاش میکنن

شخصیت کمال گرا در رابطه با خودم که اولین بار در خانه ی پدری و با گفتن این جمله که تو اول کنکور قبول شو بقیه فکرات رو بزار برای یه وقت دیگه که هنوزم درگیرم و اصلا حرف پدرمو با آگاهی الانم قبول ندارم بخاطر همین همیشه منتظر بودم همه چی اوکی بشه تا دست به اون کاربزنم وهیچ زمان هم نمی‌رسید تادرنهایت به جایی رسیدم که خودم مشغول هر مدرکی میکردم که شاید بتونم اون خلأ مفیدنبودنم رو برطرف کنم که بازم جواب نمی‌داد

شخصیت گذشته محور در رابطه با خودم و کائنات که اولین بار در خانه ی پدری نصب شدبااولین سختی در زندگیم که مرگ مادرم بود و مقصر100درصدرو خدا میدونستم که مادرمو گرفت اونم مادری که آرزوی پزشک شدنم رو داشت چون به شدت اهل درس خواندن به طورخودکار بودم و20سال که درگیرش بودم وبرام غیرقابل هضم بود اما الان با آگاهی که دارم خدا رو مقصر نمیدونم ولی اون حس وحال بچگیمو خیلی دوس دارم و دلمو آروم میکنه و دوس دارم در گذشته زندگی کنم

سیستم عامل اصلی من یادگیرنده، کنترل گر و فداکار افراطی است. برای بعد یادگیرنده دکمه تصمیم، عمل و تفکر زیاد را می زنم. برای بعد کنترل گر هم دکمه تفکر زیاد را می زنم. برای بعد فداکار افراطی دکمه عمل و عکس العمل را می زنم.

سه‌سیستم‌عامل‌و‌دکمه‌های‌دسته‌کنترل؛
مقایسه‌گر،کنترلگر؛ عکس‌العمل و واکنش
ترس ازشکست یا فراری؛ تفکرزیاد،تلاش کم
تأییدطلب؛عمل(هرکاری باشه به نجوی انجام میدم تا دیگران بپذیرند و تأیید کنند. رفتار و گفتار وحتی حرکات بدنم…

شخصیت نگرانی
فرزندانم
اولین‌بار در خانه ی پدری
پدرم مرتب نگران این بود بچه ها آسیب نبینن،وقتی بچه ی کوچیک تو خونه بود،مرتب تذکر میداد
از وقتی مادر شدم ،۲۰ سال
تو این موضوع بله قبول دارم

اولین سیستم عامل من که کمال گرایی بود تصمیم گرفتم تلاشم رو برای عالی بودن در همه چیز کم کنم وزیاد سخت نگیرم این طوری خیلی کارها راحت تر پیش میره وکمتر اذیت میشم
در مورد کنترل گری دگمه پرهیز رو میزنم چون همه چیز رو من نمیتونم تغییر بدم یا درست هدایت کنم توکل بر خدا میکنم
درمورد تایید طلبی هم دکمه تفکر کمترو میزنم
‌دیگه خیلی برام مهم نیست دیگران منو تایید میکنن یا نه چرا باید همیشه به خاطر تایید دیگران خودم رو بیش از حد آزار بدم ؟