در بخش «تست عملی فرزند»، کودکان در فضایی امن و بازی‌محور با فعالیت‌هایی مانند دومینو، جورچین، لیوان چینی، قصه‌گویی، گزارشگری و اشکال هندسی درگیر شدند. بازخورد والدین نشان داد که هر کودک واکنش متفاوتی به این فعالیت‌ها داشته است؛ برخی کودکان از چالش‌هایی مانند ساخت اشکال هندسی با دومینو لذت بردند و برخی دیگر آن را سخت یا کم‌جذاب دانستند. همین تفاوت واکنش‌ها، اطلاعات ارزشمندی درباره نوع تمرکز، میزان علاقه به حل مسئله، دقت، سرعت عمل و سبک یادگیری هر کودک در اختیار والدین قرار داد.

نتایج این تست‌ها به والدین کمک کرد هوش‌های غالب فرزندشان را بهتر بشناسند؛ از هوش زبانی–کلامی و علاقه به صحبت کردن، داستان‌گویی و یادگیری زبان‌های جدید، تا هوش منطقی، دیداری و حرکتی که در بازی‌هایی مانند دومینو، جورچین و فعالیت‌های عملی نمود پیدا می‌کرد. بسیاری از والدین اشاره کردند که فرزندشان با اشتیاق درباره فعالیت‌های انجام‌شده صحبت می‌کرد و حتی منتظر جلسات بعدی بود. «تست عملی فرزند» نه‌تنها برای کودکان تجربه‌ای لذت‌بخش و آموزشی بود، بلکه برای والدین ابزاری مؤثر جهت تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر در مسیر رشد، آموزش و شکوفایی استعداد فرزندشان فراهم کرد.