من اگاهانه وبسیار اصولی خیاطی یادگرفته وسالها ناخودآگاه به طور خیلی مرتب کار خیاطی میکنم با استعداد یابی متوجه شدم من نیمه کره چپ مغزم بشدت فعاله ومن آگاهانه سعی میکنم با دست وپای مخالف که ضعیف ترن کار خیاطی کنم که نیمکره های مغزم به تعادل احساس ومنطق برسن چیه کار اگاهانه روزی یک صفحه از قرآن همراه معنی میخوانم تا تبدیل به ناخودآگاهم بشود وبرای سوالات پیش اومده از هوش مصنوعی راجع به نظر قران میپرسم

من سالها اگر از طرف کسی طعنه وکنایه میشنیدم یا اینکه با حرفهاش آزار داده میشدم سکوت می کردم وباورم این بود باید احترام بگذارم حتی اگر تحقیر بشم اگر این کار را انجام ندهم اتفاق بدی برای من خواهد افتاد
حکم این باور اگر خلاف این باور عمل کنم یک اتفاق بسیار بد برای من می افتد
باور جدیدی که من باید ایجاد کنم
من به تنهایی ارزشمندم وهر زمان مورد تحقیر قرار گرفتم بر حسب شرایط محیط را ترک کنم یا محترمانه خواسته خود را بگویم واین کار نه تنها اتفاق بدی برای من نمی افتد بلکه اتفاقات بسیار خوبی را برای من ایجاد می کند

بررسی یک روز:
رفت و آمد به محل کار ناخودآگاه هست،چک کردن گوشی اینستاگرام،مدام فکرکردن به کار بعدی و نبودن در لحظه،انعطاف پذیری با شرایط شغلی

خودآگاه:سعی کردم چندبار ذهنم رو متوقف کنم و تمرکزم رو روی تنفسی بیارم
سعی کردم اتفاقات رو بپذیرم و غرنزنم
سعی کردم توکل واقعی کنم و زندگیم رو به خدا بسپارم
سعی کردم حال و هوای روح و جسمم رو بیشتر بشناسم و بپذیرم

سلام،باور تکراری من: همیشه این بوده که فکر میکنم که خدا همه چیز رو یکجا نمیده،نمیشه هم ثروتمند باشی هم آرامش داشته باشی یا اینکه اگر اتفاقی در زندگیم بیفته،بررسی کنم که کجا کسی رو در این مورد قضاوت کردم
شرط این باور:اگر پول داری ،پس آرامش نداری
حکم این شرط:ترس از ثروتمند شدن
جمله اول:میشود هم ثروتمند باشی هم ارامش داشتی باشی و اگر اتفاقی بیفتد لزوما ربطی به چیزی ندارد و مسیر رشد من در این اتفاق نهفته است

راستش خیلی زیاده باورهای خودآگاه وناخوداگاه
خودآگاه اینکه که موقع خیاطی من مرتب فایلها ی کلاسهای که شرکت کردم و گوش میدم
ناخوداگاه،من از خواب بلند میشم ذهنم شروع می کنه به چک کردن یخچال که چی بذارم واسه ناهار و تا به نتیجه نرسم ول کن نیست.
من در نوجوانی جزوه بچه های گستاخ و زبون دراز حساب می شدم دلیلشم این بود که اطرافیانم، مخصوصا مامانم در مقابل طعنه و کنایه یکی از نزدیکانشون جواب نمی دادن و سکوت می کردن ،من فکر میکردم یکی باید از اینا حمایت کنه و این شد که من جوابش و میدادم واین واسم یه باور شد که من میتونم و باید هوای عزيزانم و داشته باشم.و ازشون حمایت کنم.
باور تکراری من،،من باید از عزیزانم محافظت کنم
شرط این باور ،،، چون اونها این توانایی و ندارن و من دارم
حکم این شرط یا دستور،،عصبانی میشدم شروع به جواب دادن می کردم بدون اینکه متوجه بشم چی دارن میگم
برو به جمله اول ،،، اگر کسی به مامانم یا آبجیم چیزی گفت سریع من جواب بدم
خوشبختانه این باور الان در من کمرنگ شده و به این نتیجه رسیدم که من نمی تونم از همه محافظت کنم و اون افراد هم باید خودشون به تکونی به خودشون بدن تا مظلوم واقع نشن و بهشون ظلم نشه